بسم الله الرحمن الرحیم
26 رجب سالروز وفات أبی طالب(ع) را تسلیت می گوییم .
سلام بر زعیم مکه، سلام بر سید بطحاء، سلام بر رئیس بنی¬هاشم ، سلام بر حامی رسول الله(ص)، سلام بر أبی الأئمه، سلام بر شرافت و ایمان و رشادت آن بزرگ مرد اسلام، سلام بر ابوطالب علیه السلام.
• ولادت و شرافت أبوطالب
او 75 سال قبل از بعثت و 35 سال پیش از تولد پیامبر اسلام ص در مکه در خاندان بزرگ قریش دیده به جهان گشود. پدرش عبدالمطلب و مادرش فاطمه بیت عمر بن عائذ بن مخزوم است. نام او را عبد مناف و بنابر قولی عمران گذاشتند و از آنجا که نام نخستین فرزندش «طالب » است او را ابو طالب نامیدند.
همسرش فاطمه بنت اسد بن هاشم بن عبد مناف است که با ابو طالب در جد خود هاشم مشترک هستند . ابو طالب برادر تنی عبدالله پدر رسول الله است و مادر آن دو فاطمه بنت عمر بن عائذ مخزومیه است.
ابوطالب پس از عبد المطلب به زعامت قریش و مکه رسید. او پیرمردی جسیم و زیباروی و دارای جلال پادشاهان و وقار حکیمان بود .
• گوشه هایی از حمایت او از پیامبر ص
از فاطمه بنت اسد مادر امیرالمؤمنین نقل شده است : چون هنگام وفات عبدالمطلب فرا رسید به محمد ص گفت : ای محمد جدت آماده سفر به قیامت است کدام یک از عمو ها و عمه هایت را برای سرپرستی خود برمی گزینی؟ محمد ص به چهره های آنها نگریست سپس بسوی أبوطالب دوید . عبد المطلب گفت : « یا أباطالب إنی قد عرفت دیانتک و أمانتک ، فکن له کما کنت له» « ای أبوطالب من دیانت و امانت داری تور ا می شناسم ، با او آن گونه رفتار کن که من رفتار می کردم.»
حضرت أبوطالب به مدت 44 سال کفیل و پشتیبان حضرت محمد ص بود و در ظهور و گسترش اسلام کمک های شایانی به آن حضرت نمود و به إذن خداوند متعال ایشان را از گزند کید و کینه کافران در امان داشت و بهتر از فرزندان خویش از ایشان حمایت کرد.
در ماجرای محاصره شعب أبی طالب او شب و روز در فکر نگهبانی از پیامبر اگرم ص بود و شبها مکرر بستر او را عوض می کرد و غالباً فرزندش علی ع را در بستر او می خوابانید و او را در جای دیگر، تا مبادا بستر آن حضرت شناخته شود و مشرکان با مکر و نیرنگ به آن حضرت آسیب برسانند و یا از بالای کوه به سوی بستر وی سنگ و تیر پرتاب کنند .
علامه طباطبایی در جملاتی معروف می گوید : « اثر مجاهدت ابوطالب به تنهایی در حفظ جان شریف پیامبر در ده سال قبل از هجرت ، معادل أثر مجاهدت مهاجرین و انصار در ده سال بعد از هجرت است.»
• ایمان ابوطالب ع
سیاست گذاران حکومت و غاصبان خلافت از ترس اینکه مبادا فضیلتی در حق امام علی ع به عنوان «ایمان پدر بزرگوار او به نبوت» ثبت گردد سعی و تلاش نمودنده اند که او را فردی غیر مؤمن قلمداد کنند و اگر یک دهم شواهدی که بر ایمان ابوطالب وجود دارد درباره یک فرد بی طرف وجود داشت همگان به ایمان او اذعان می کردند و او را صحابی عادل و جانبازی فداکار معرفی می نمودند ولی چون این دلایل انبوه درباره پدر امیرالمؤمنین علی ع است پرده های ضخیم تعصب مانع آن شده است که سیمای واقع آنگونه که هست مشاهده شود.
جناب ابوطالب درباره ولایت رسول خدا ص و محبت و نصرت او این أبیات را سروده است:
لَعمری لقَد کلّفت وجداً بأحمدَ و أحبَبته حبَّ الحبیبِ المواصل
« به جانم سوگند همانا کار بس دشوار سرپرستی احمد را بخاطر علاقه و شیفتگی به او به عهده گرفتم و چونان محبت حبیب وصال یافته ای وی را دوست دارم.»
وجدت بنفسی دونه و حمیته و دارأت عنه بالذری و الکلاکل
« جان خود را در راه حمایت از او به خطر انداخته ام و با سرو سینه از او دفاع می کنم.»
حلیما رشیدا حازما غیر طائش یوالی أله الخلق لیس بماحل
« بردبار و رشید و دور اندیش و مدبر است و سبکسر نیست ، خدای خلق را دوست دارد و ستیزه جو نیست.»
فأیده رب العباد بنصره و أظهر دینا حقه غیر باطل.
« پس پروردگار عالمیان به یاری خود او را تأیید کرد و دینی را که حقیقتی است باطل نشدنی آشکار ساخت.»
اگر با وجود این کلمات آشکار بتوان به کفر ابوطالب قائل شد ایمان مسلمانانی که اقرار و اعتراف آنان به شهرت ابوطالب نیست و درنگ آنها در یاری رساندن به پیامبر و فرار از جنگ شهره است چگونه قابل اثبات است؟!
آیا جز این است که پیامبر ص پس از وفات ایشان در برابر مردم فریاد بر آورد: « أما والله لأشفعنّ لعمّی شفاعه یعجب منها اهل الثقلین» « همانا به خدا سوگند برای عمویم ابوطالب چنان شفاعتی خواهم کرد که جن وانس را شگفت زده نماید. » و بر سر جنازه اش حاضر شد و بهترین دعاها را برای او نمود و علی ع را برای غسل و کفن و حنوط او مسئول نمود وحال آنکه پیامبر به شهادت قرآن مأمور بود که بر جنازه کافران حاضر نشود و برای آنها دعا نخواند که خدا فرموده بود: «و لاتصلِّ علی أحد منهم ماتَ أبداً و لاتقم علی قبرِه» « هرگز بر مرده هیچ یک از آنان نماز نخوان و بر کنار قبش نإیست.»
اکنون بنگرید این اشعار زیبای ابوطالب را که دلیلی یقینی بر ایمان استوار اوست:
« والله لأوصلوا الیک بجمعهم حتی أغیب فی التراب دفیناً»
« به خدا سوگند آنان هر چند دست بدست هم دهند به تو دست پیدا نخواهند کرد تا آنگاه که درخاک قبر دفن شده و پنهان گردم»
« فامض إبن أخ فما علیک غضاضة و أبشر بذاک و قرّ منک عیوناً»
«ای پسر برادرم به راه خود ادامه بده که هیچ نقص و عیبی بر تو نیست و تو را به آن مژده می¬دهم و چشمت بدان روشن باد.»
« و دعوتنی و زعمت أنک ناصح ولقد صدقت و کنت ثم أمیناً»
«تو مرا به اسلام دعوت کرده و خود را خیر خواه من می دانی، حقا تو راست می گویی و در این سخن امین هستی»
«لولا المخافة أن تکون معرّة لوجدتنی سمحاً بذاک مبیناً»
« اگر ترس از آزار و اذیت مشرکان نبود مرا می¬یافتی که در آشکار هم ایمان می¬آوردم.»
آری چنین است که هنگامی که به امام سجاد ع عرضه می¬کنند: گروهی می¬پندارند که ابوطالب کافر بوده است حضرت ع می فرمایند شگفتا آیا اینها بر ابوطالب خرده می گیرند یا بر رسول خدا ص زیرا که خداوند در قرآن از پیامبر را نهی کرده است که زن مؤمنی را به همسری کافری نگاه دارد و حال آنکه فاطمه بنت اسد تا آخرین لحظه که ابوطالب ازدنیا رفت همسر او بود.
اگر او ایمان نداشت چگونه پیامبر اسلام ص به او این همه علاقه و محبت داشت و حال آنکه در قرآن از دوستی کافران نهی و منع شده بود . این همه بخشی از دلائلی است که هر وجدان پاک که بصیرتش را کوری تعصب از بین نبرده باشد به آنها اذعان خواهد نمود.
• معرفی کتابهایی درباره ایمان أبوطالب.
1) أبو طالب عمّ الرسول أثر «محمد کامل حسن محلمی»
2) أبوطالب مؤمن قریش أثر «شیخ عبدالله بن علی الخنیزی»
3) اثبات اسلام أبی طالب أثر « محمد معین بن محمد أمین هندی»
4) أخبار أبی طالب و ولده «أثر حافظ أبوالحسن علی بن محمد مدائنی»
5) أسنی المطالب فی نجاة أبی طالب «علامه احمد زینی دحلان»
6) ایمان ابی طالب « احمد بن قاسم»
7) ایمان أبی طالب أثر «احمد بن محمد بن احمد جرجانی»
8) ایمان أبی طالب أثر «احمد بن محمد بن عمار کوفی»
9) ایمان أبی طالب أثر «جمال الدین احمد بن موسی بن جعفر بن طاووس»
.....
• علاقه اهل بیت ع به أبوطالب
به طور خلاصه تنها به ذکر چند نمونه اکتفی می کنیم.
1- أبان بن محمد می¬گوید: به امام رضا ع نوشتم: جعلت فداک قد شککت فی ایمان أبوطالب «فدایت شوم در ایمان ابوطالب شک دارم.» امام رضا ع برای او نوشتند :« بسم الله الرحمن الرحیم أما بعد و (مَن ...یتّبِع غَیرَ سَبیلِ المؤمنین نُوَلِّهِ ما تَوَلّی) إنّک إن لم¬تقرّ بإیمانِ أبی¬طالب کان مصیرک إلی النار»: «به نام خداوند بخشنده مهربان پس از حمد و ثنا (کسی که از راهی جز راه مؤمنان پیروی نماید ما او را به همان راه که می رود می بریم) همانا تو اگر به ایمان ابوطالب اقرار نکنی جایگاهت آتش است.»
2- از امام صادق ع روایت شده است : «کان امیرالمؤمنین ع یعجبه أن یروی شعر أبی طالب و أن یدوّن ، و قال تعلّموه و علّموه اولادکم فإنه کان علی دین الله و فیه علم کثیر»: « امیرالمؤمنین ع بسیار دوست داشتند که اشعار ابوطالب روایت و تدوین شود و می¬فرمودند اشعار او را یاد بگیرید و به فرزندانتیان یاد بدهید زیرا این اشعار بر اساس دین الهی است و در آن علم زیادی هست.»
3- از امام کاظم ع روایت شده است: «لو وضع ایمان أبی¬طالب فی کفة و ایمان الخلائق فی کفة أخری لرجح إیمان أبی¬طالب علی إیمانهم ... فکان والله أمیرالمؤمنین یحجّ عن أبیه و أمه و عن أب رسول الله حتی مضی، و وصّی الحسن و الحسین بمثل ذلک، و کلّ امامٍ منّا یفعل ذلک إلی أن یظهر أمره.»
«اگر ایمان ابوطالب در یک کفه ترازو قرارداده شود و ایمان دیگر مخلوقات در کفه دیگر ایمان ابوطالب بر ایمان آنها برتری دارد....به خدا سوگند امیرالمؤمنین ع تا آنگاه که زنده بود از جانب پدر و مادر خود و پدر رسول خدا حج بجا می¬آورد و وصیت کرد که حسن و حسین نیز چنین کنند، و هر امامی از ما تا آنگاه که خداوند امرش را آشکار سازد همین رفتار را خواهد داشت.»