پايگاه اطلاع رساني دفتر آيت الله العظمي شاهرودي دام ظله
ArticleID PicAddress Subject Date
{ArticleID}
{Header}
{Subject}

{Comment}

 {StringDate}
 
 
 
Friday 20 September 2019 - الجمعة 20 محرم 1441 - جمعه 29 6 1398
 
 
 
 
 
 
 
 
  • زهد وپارسايي  
  • ارسال به دوستان
  •  
  •  
  • زهد وپارسایی

     آیت الله شاهرودی از زهاد برجسته زمان خود و در این زمینه زبانزد همه بزرگان حوزه علمیه نجف اشرف بود. مؤلف «معجم رجال الفکر والادب» درباره زهد ودنیا گریزی او می گوید:
    «ورع صالح زاهد تقی متواضع طیب الحدیث عذب البیان، کانت حیاته بعیدة ومنزهة عن التکلف والتصنع والریا والضوضائ، تهیمن علیها البساطة والتقشف الواقعی فلم ینقاد الی الدنیا مدة حیاته».


    يكي از طلاب وقت حوزه علمیه نجف می گوید:
    مرحوم آیت الله شاهرودی واقعاً مظهر تقوا و ورع بود. متانت فقهی ایشان زبانزد بود. خیلی دقت نظر وعمق داشت. از همان زمان حضور در درس آیت الله نائینی سر در کار خود داشت و بسیار عفیف و کناره گیر بود. ایشان چهره ای شناخته شده بود، هم در تقوا هم در علم . صفا و رقت قلب ایشان همه را تحت تأثیر قرار می داد. گاهی که از یک کوچه ای می گذشت، اگر می دید بچه ای گریه می کند، می ایستاد تا بچه آرام شود.
    میزان زهد وپارسایی او به حدی بود که مصرف آبی را که در مالکیت آن تردید داشت، جایز نمی دانست. در 1349 ق فردی به نام حاج احمد معین بوشهری اقدام به احداث لوله کشی آب در نجف نمود، ولی اندکی بعد دولت مرکزی بر آن دست نهاده و امتیاز بنیانگذاری را از او گرفت. معین بوشهری از این کار ناخرسند گردید و مردم را از مصرف آب لوله کشی باز داشت. آیت الله شاهرودی به محض اطلاع از آن ، مصرف آب مزبور را غیر شرعی دانسته و خود مبادرت به استفاده از آب رود خانه جنوب غرب نجف نمود. آیت الله العظمی سید محمد شاهرودی فرزند معظم له در این باره می گوید:
    آب چاه های نجف شور و برای نوشیدن نامناسب بود. آبکش ها نیز از حمل آب نهر بازداشته شده بودند. آقا هر روز بامداد پس از اتمام تدریس، دو کوزه گلین به من و برادرم می سپرد و خود ظرفی مسین بر می داشت و همگی به طرف نهر که انشعابی از فرات واقع در جنوب غرب نجف، معروف به «جدول» بود، حرکت می کردیم. نهر در زمینی پست قرار گرفته بود و برای پر کردن ظرف ها بایستی از صخره ای پایین می رفتیم. (هر روز کارمان همین بود و از آب جدول برای شرب استفاده می کردیم) روزی آب برداشته، نفس نفس زنان در حال بازگشت به شهر بودیم که با نظامیان دروازه نجف روبه رو شدیم. گفتند: «آقا چرا این قدر خود را اذیت می کنید، اگر پول ندارید، بگویید سفارش کنیم تا آب رایگان برایتان بیاورند». آقا فرمود: «از کجا بیاورند؟» نظامیان جواب دادند: «از آب لوله کشی.» آقا فرمودند: «حرام است.» کفتند: «چگونه حرام است که همه استادان حوزه از این آب استفاده می کنند؟» آقا فرمود: «اجازه بدهید آب را به خانه برسانم بر می گردم و جوابتان را می دهم.» آنگاه آب ها را به خانه برده و بازگشتیم پدرم به نظامیانی که هنوز در انتظار پاسخ بودند، فرمود: «برخی از فقیهان که از آب لوله کشی شده استفاده می کنند، بر این باورند که آب هرگز در شمار اموال کسی جای نمی گیرد. بعضی دیگر چنین می اندیشند که تنها لوله های انتقال آب غصبی هست و آبی که در آن جریان دارد، مباح است. گروهی نیز به گونه ای دیگر مصرف آن را درست می دانند، ولی من هیچ کدام از آن دلایل را نمی پذیرم و مصرف آب لوله کشی بر من حرام است، هرچند برای آنان مانعی ندارد».
    این رویه چهل روز تداوم داشت تا اینکه معین بوشهری از سفر بازگشت و اجازه استفاده از آب لوله کشی را داد و تأکید کرد که این آب خیریه است و من تلاش می کنم از دست دولت بیرون بیاورم.

    ساده زیستی

    یکی دیگر از ویژگی های برجسته آیت الله شاهرودی ساده زیستی و پرهیز از رفاه زدگی بود. حساسیت ایشان در این زمینه البته متأثر از زهد و پارسایی ایشان بود و حساسیتی که در استفاده از سهم امام داشتند، ایشان را از هر گونه پرداختن به رفاه بازمی داشت. این حساسیت به اندازه ای بود که از اقامت در منزلی که از سهم امام تهیه شده بود، اجتناب می ورزید وعلی رغم اینکه از مراجع مسلم تقلید بود، در منزلی استیجاری اقامت می گزید. یکی از شاگردانش در این زمینه می گوید: معظم له چون قبل از مرجعیت در منزل استیجاری اقامت می کردند، جمعی از علاقه مندان ایشان، پنج هزار دینار کویتی برایش می فرستند تا برای ایشان منزلی تهیه کنند، ایشان می پرسند: «آیا این پول از آن من است؟» جواب می دهند: بلی. در همان جلسه رو به فرزندشان سید علی کرده و می فرمایند: «این پول ها را به دینار عراقی تبدیل کنید و به مصارف حوزه های علمیه نجف، کربلا وسامرا برسانید».

     

    فرزند آیت الله شاهرودی داستانی از پدرش نقل می کند که نشان از بی اعتنایی او به دنیا و پرهیز از رفاه زدگی است:
    شخصی در حضورآقا وصیتنامه¬ای به زیان دامادش تنظیم و آقا آن را امضا کرد. داماد که نزدیک منزل آقا مغازه¬ای داشت، از آقا خواست تا به گونه¬ای آن وصیتنامه را باطل نماید، ولی آقا تأکید می کرد که وصیتنامه صحیح است و ابطال آن هرگز ممکن نیست. مغازه¬دار برای رسید به مراد خود ابتدا دست به تطمیع و سپس تهدید هم زد که البته به هدف خود نرسید.
    عباسعلی عمید زنجانی از شاگردان ایشان در زمینه سادگی ایشان می گوید:
    «خاطرم هست که یک روز برادر آیت الله شاهرودی که در یکی از روستاهای شاهرود به کشاورزی اشتغال داشت به نجف آمده بود. وقتی همه این دو برادر را با هم می دیدند، صرف نظر از اینکه ایشان مرجع و فقیه هستند و برادرشان یک کشاورز، ولی تمام روحیات آقای شاهرودی با برادرشان یکی بود، یعنی طرز حرف زدن و برخورد کردن آنها مثل هم بود».
    آیت الله شاهرودی از دوران اقامت در نجف اشرف در تنگنای شدید مالی بود و حتی زمانی که به مرجعیت رسید و وجوهات شرعیه از ایران، پاکستان، کویت و... به او می رسید، در صرف مال امام در امور شخصی به شدت سختگیری می کرد. این عمل گاهی اطرافیان ایشان را به واکنش وامی داشت، ولی هرگز در این مورد دست از عقاید خود برنمی داشت.

     
     
  • مطالب مرتبط
  •  
     

     
     
     
     
     
     

    آدرس: قم - روبروي شبستان امام خميني(ره) - دفتر آيت الله العظمي شاهرودي (دام ظله)

    تلفن: 7730490 3، 7744327 3- 025 فکس: 7741170 3- 025  

    پست الکترونيک: info@shahroudi.net / esteftaa.shahroudi.com@gmail.com